De baby blues

De baby blues! Dat klinkt misschien als een gezellig muziekje maar het is alles behalve gezellig. We kennen vrijwel allemaal de postnatale depressie, minder bekend is de baby blues.

Toen ik nog heel klein was, wist ik 1 ding zeker. Ik wilde later moeder worden! Ik heb altijd deze wens gehad en die is ook altijd heel sterk geweest. Voor mijn doen heb ik lang gewacht op het moederschap, ik was 28 toen ik zwanger werd van onze dochter.

Ik heb altijd heel veel gefantaseerd over het moederschap en hoe graag ik dat wilde. Toen ik zwanger raakte van onze dochter leken al mijn dromen uit te komen. Maar daarmee kwamen ook ineens allerlei onzekerheden naar boven. Blijft de zwangerschap wel goed gaan? Kan ik bepaalde dingen nog wel doen? Ga ik wel een goede moeder zijn? Ben ik er wel ├ęcht klaar voor? Er gebeurt ineens zoveel met je, waar je zelf geen controle over hebt. Ik denk dat, dat meteen een goede introductie is in het moederschap. Wen er maar aan, die controle raak je kwijt.

Ik denk dat het moederschap al begint tijdens de zwangerschap en misschien zelfs wel daarvoor, maar zodra die kleine er is, begint het pas echt. Ik kon niet wachten tot onze dochter geboren werd! Toen de bevalling begon, maakte mijn hart een sprongetje, want ze kwam er eindelijk aan. En toen was ze daar ineens! Zo onwerkelijk! Dat kleine mensje waar je zo lang op gewacht hebt, is daar ineens. En dan? Dan moet je daar ineens voor zorgen. Maar dat had ik nog nooit gedaan. Hoe doe je dat dan? Ik dacht dat wanneer ze geboren zou zijn, die onzekerheid die ik tijdens de zwangerschap ervoer wel zou verdwijnen omdat je dan meer controle kan uitoefenen. Maar ik heb me nog nooit zo onzeker gevoeld. Niet dat ik een angstig haasje was die niets durfde, maar elke beslissing ga je nog 3 keer overwegen. Heeft ze honger? Of toch een schone luier? Misschien even in bad doen? Leg ik haar nu op bed of ga ik haar toch eerst voeden? Moet ik haar even laten huilen? Of toch oppakken?

Heel lang probeerde ik de controle vast te houden en alles op orde te houden of in ieder geval te doen alsof alles goed en op orde was. Want dat hoorde zo, die roze wolk enzo. Dit was waar ik zo lang op gewacht had. Maar ik vond het eigenlijk helemaal niet zo leuk. Ik was op van de slaap, mijn lijf deed zeer, mijn borsten waren niet meer van mij, mijn hele leven was niet meer van mij, ik zat alleen nog maar binnen en zag geen mens. Voor iemand die zo perfectionistisch is als ik, was dit heel moeilijk. We waren ook net verhuisd toen Sofia 2 weken oud was, wat ook niet bevorderlijk werkt. Ik wist dat ik het allemaal wel goed deed maar ik voelde me toch een slechte moeder, want ik voelde die roze wolk niet waar iedereen het over had. Ik vond het vooral heel eenzaam en heel hard werken, dat moeder zijn. Ik had ook het idee dat ik de enige was die er zo mee zat en dat het andere moeders allemaal wel makkelijk afging. Het voelde alsof ik er met niemand over kon praten en dus deed ik dat niet. Dit was wat ik altijd al wilde dus moest ik maar gewoon op de blaren zitten.

Met de maanden kwam bij mij toch het gevoel waarvan ik dacht dat ik hoorde te hebben. En nu, nu onze dochter bijna 2 is, voel ik me echt moeder met alle kriebels die daarbij komen kijken. En als ik nu terugkijk naar die baby periode, dan mis ik het toch en dan vind ik het zo jammer dat ik er niet zo veel van heb kunnen genieten. Maar nu ik weet dat ik dat gevoel ook in me heb, heb ik het vertrouwen dat het wel goed komt bij een volgend kindje.

Ik deel mijn verhaal omdat ik vind dat geen enkele vrouw zich zo alleen zou moeten voelen in zo’n heftige periode. Ik hoop dat je, wanneer je dit leest en je erin herkent, met iemand praat. Laat mensen je helpen. Probeer kwetsbaar te zijn. Het wordt echt beter!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *