Borstvoeding en flesvoeding

De eeuwige ‘discussie’. Laat ik beginnen met zeggen dat ik vind dat iedereen lekker zijn eigen keuze moet kunnen maken. Er zijn ergere dingen op de wereld dan een kind wat groot gebracht wordt met een fles. Bijvoorbeeld een kind wat zwaar ondervoed is omdat het helemaal geen eten krijgt. Punt gemaakt. Oke en dan nu door.

Vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was, of eigenlijk al lang daarvoor, wilde ik graag borstvoeding geven. Die ervaring leek me prachtig om mee te mogen maken. Maar ik was er ook op voorbereid dat het misschien niet zou lukken. De meeste deskundigen zeggen dat het niet ‘lukken’ maar bij ongeveer 2 procent van de vrouwen voorkomt. Ik weet niet of ik het daar mee eens ben, maar cijfers zijn cijfers dus het zal wel. Anyway, ik heb mezelf helemaal voorbereid, naar een informatie avond geweest, alles ingekocht en helemaal klaar om te gaan. Dus toen mijn dochtertje geboren werd wist ik dat ik moest proberen binnen een uur haar aan de borst te krijgen. Dat ging niet helemaal vanzelf dus vroeg ik een verpleegkundige te helpen. Helaas zijn wij hiermee in het ziekenhuis waar ik ben bevallen niet zo goed geholpen. Toen we naar huis mochten had Sofia nog steeds niet gedronken en dus werd ze 5 minuten voor vertrek nog even aan de borst gelegd. Wat een opluchting voelde ik toen dat lukte! Het voelde echt als een soort overwinning en ik was zo blij. Vanaf nu was het goed. Dacht ik.

Eenmaal thuis gekomen met de kleine meid was het tijd om alles uit te pakken en haar even te showen. En dan begint het pas echt. Natuurlijk kreeg ze weer honger en legde ik haar weer aan de borst. Dit ging een stuk minder makkelijk dan die keer daarvoor maar het lukte wel. Eenmaal alle visite de deur uit, konden wij ons klaar maken voor de nacht.

Ergens na een paar uurtjes begon ons meisje weer om eten te vragen. En dan zit je daar in je slaapdilerium met een klein mensje wat niet meer wil aanhappen. En dat duurde zo de hele nacht. Die nacht was voor ons puur overleven tot de kraamzorg kwam de volgende ochtend. Omdat wij de dag ervoor niet voor een bepaalde tijd uit het ziekenhuis mochten, kregen we die dag nog geen kraamzorg. Gelukkig hadden we een hele lieve kraamhulp die heel geduldig hielp met het aanleggen. Dit wilde niet meteen lukken maar op den duur ging het, soort van. Die dag kwam ook de verloskundige langs en die adviseerde ons om voor de zekerheid de Nutrilon zakjes te halen. Dit zijn zakjes flesvoeding voor 100 ml, handig voor onderweg enzo. Dus mijn vriend heeft dit die dag nog gehaald. En wat was ik daar blij mee die week!

Die avond wilde ik namelijk weer gaan voeden toen Sofia niet wakker werd. Ik heb alles geprobeerd om haar wakker te maken en ik ben wel een uur bezig geweest in totaal maar ze werd gewoon niet wakker. Op advies van de verloskundige en de kraamhulp hebben we geprobeerd haar te voeden met een spuitje maar ook daar reageerde ze niet op. Hier moet ik even tussendoor vermelden dat Sofia is geboren door middel van een vacuümpomp. Dus de verloskundige had het vermoeden dat ze te uitgeput was van die pijn aan haar hoofdje om nog wakker te worden. De verloskundige heeft voor ons het ziekenhuis gebeld, waar Martin meteen naartoe geracet is om paracetamol te halen. Eenmaal de paracetamol gegeven, werd ze wakker. Dat waren echt de langste uren in mijn leven denk ik.

Omdat haar lichaampje het zo verschrikkelijk zwaar had om haar hoofdje te helen kon ze niet aan de borst drinken. Dit kostte haar gewoon te veel moeite en energie. Daarbij was (is ze nog steeds) ze ook verschrikkelijk ongeduldig. Het advies was dan ook om de borst te proberen maar als ze het niet wilde pakken, een flesje te geven. We hebben in die eerste dagen een paar keer een flesje moeten geven. Ik was zo bang dat daardoor mijn kans om borstvoeding te geven verkeken zou zijn maar er werd me verzekerd dat dat niet zo hoefde te zijn. En gelukkig wilde het na een paar dagen toch lukken.

Ik heb die eerste weken veel pijn gehad wanneer ik Sofia moest aanleggen waardoor ik er bijna mee gestopt was. Ik heb heel vaak zitten huilen van het slaapgebrek door die voedingen. Ik heb zo vaak op het punt gestaan om te stoppen omdat ik er zo klaar mee was. Maar ik heb er ook vaak heel erg van genoten. Ik vond het prachtig dat ik een mensje kon laten groeien met alleen maar mijn lichaam. En nu mis ik het nog regelmatig en wenste ik dat ik haar weer even aan de borst kon leggen.

Ik heb uiteindelijk 8 maanden borstvoeding gegeven. Toen waren de eerste tandjes door en vond ik het ook welletjes geweest. Ik wilde weer de vrijheid die ik daarvoor had en ik had het gevoel dat ons meisje het verder prima zou redden op de flesvoeding. En dat heeft ze ook gedaan. Ik zou niet weten hoe het was gelopen als we die flesvoeding die eerste week niet hadden gehad maar voor ons voelde het echt als onze redding.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *